Lein en Will, 15 maart 2007
Thailand , Bangkok

Oh my Boedha!

Ongelooflijk! Zes weken geleden zaten we in deze wereldstad met twee (wieltjes)tassen vol aan kleding, toiletartikelen, maar ook met hoge verwachtingen, veel spanning en ontzettend veel energie en enthousiasme! En nu, zes weken later, zit het er alweer op! Onze laatste uurtjes zijn ingegaan en als wij terugkijken, kunnen we zeggen dat het alles dubbel en dwars waard is geweest. Het was (en is) hier geweldig!

In het laatste berichtje vertelden we jullie al dat we moesten rennen voor onze taxi, omdat ons vliegtuig van Hoi An naar Hanoi zou vertrekken. Onderweg namen we afscheid van het heerlijke weer, want in Hanoi zou het koud en mistig zijn, werd ons gezegd.

Het vliegveld van Danang stelt niet veel voor. 1 restaurant, 2 gates en een stuk of wat stoeltjes. We hoeven maar heel even te wachten en mogen daarna ons vliegtuig in, wat ook direct het enige vliegtuig op het hele vliegveld is. Het vliegtuig ligt ongeveer 30 meter van de gate vandaan, maar we worden netjes in een bus gestopt en ernaar toe gereden.. Je kan maar moe worden, nietwaar?!
Na drie kwartier komen we aan op het vliegveld van Hanoi. En jahoor.. Het is echt waar! Koud en mistig weer! Best even lekker na al die warmte en we verheugen ons zowaar op onze sokken en schoenen. Dat duurt dan ook precies de rit naar de stad toe, want na een half uur plassen ontwijken met slippers aan, zijn we het snel zat.

Onze Canadese vriendin Tobi had al een kamer voor ons gereserveerd in haar guesthouse, dus we hoeven dit alleen maar even te vinden.. Nou makkelijker gezegd, dan gedaan! De chauffeur van de minivan wil ons namelijk liever naar het hotel van z'n neef brengen en weet niet waar ons guesthouse is (jaja..). Dus dan maar lopen en zoeken.. Daar lopen Jut en Jul door de regen met volle bepakking midden op de straat (stoepen zijn hier volgebouwd met van alles en nog wat), terwijl er 100 motobikes per minuut langs razen. En of dat nog niet genoeg is, is ook in hele delen van Hanoi de stroom uitgevallen! Dit schijnt zo'n beetje elke dag te gebeuren, dus er is niemand die zich hier druk over maakt.. Na een half uur zoeken (en weten dat het hier echt moet zijn), zijn we uiteindelijk maar ingecheckt in een ander hotel. Uiteindelijk hebben we Tobi gevonden en blijkt haar guesthouse zo`n 50 meter verderop te liggen!

De volgende dag (alweer) vroeg op. Net als we onze laatste spulletjes in onze tassen willen stoppen, valt weer de stroom uit. Het hele hotel pikdonker en dus moeten we ontbijten bij kaarslicht. Daarna een busreis van drie uur richting Halong Bay. Dit havenplaatsje is vooral bekend vanwege de georganiseerde boottochten door de mooie natuur. Na een uurtje wachten (we zijn het inmiddels gewend), ligt er ook voor ons een boot klaar. We moeten op en over vier boten heen om deze te bereiken, maar het ziet er dan ook niet gek uit. Een bovendek waar je op kan zitten/liggen (erg lekker als het niet zo miezerde en mistig was) een benedendek met allemaal bankjes en tafeltjes en een onderdek met slaapkajuiten. We vertrekken al snel en met onze enige trui aan is het best uit te houden op het bovendek. De natuur is, ondanks het weer, supermooi. Overal om ons heen zie je hoge rotsachtige bergen uit het turquoise water steken. We zitten met 15 anderen op de boot en het is al snel erg gezellig. Na een uurtje gaan we een grot bezoeken en we willen eigenlijk dat onze tourguide Hunk ook meegaat om ons wat meer te vertellen over de grot. 'Oh my Boedha' zegt hij steeds, als we hem proberen over te halen mee te gaan! 'I, no go. I stay here' was zijn antwoord. Als Lein hem dan vraagt hoe de grotten zo zijn ontstaan enzo, zegt hij: 'It's natural stone and it's very beautiful. The rest they tell you is a lie!' Nou, daar doen we het dan maar mee en we gaan zelf de grotten in. Het is erg bijzonder om zulke mooie, grote en hoge grotten te zien en er gewoon doorheen te lopen. Er lopen ook diverse gidsen rond, waardoor we het niet kunnen laten om steeds even te fluisteren dat het allemaal een leugen is!

Later die middag staat er een kayaktochtje op het programma. Als volleerd kayakkers laten wij wel even zien hoe het moet natuurlijk en gaan als echte profs op weg. We roeien langs een paar kleine 'dorpjes' op het water. Een huis of drie vier met hele gezinnen, een hond en de vuile was die buiten hangt. Ongelooflijk dat mensen daar op die manier kunnen leven.

Aan het eind van de middag heeft Hunk een klein probleem. Er zijn meer mensen dan slaaphutten en dus moeten Tobi en wij overstappen op een andere boot. Hebben we net met iedereen kennis gemaakt met zo'n beetje iedereen op die boot, moeten wij er weer af! In ruil daarvoor eisen we natuurlijk wel een 5-sterrenkajuit en ontbijt op bed en Hunk weet weer niet wat hij met ons aanmoet: 'Oh, my Boedha! Oh my Boedha!', roept hij steeds. De tweede boot is ongeveer hetzelfde als de eerste, alleen is er nog maar 1 slaaphut over.. Dus moeten we met z`n tweeen in 1 bedje slapen. Ach, we hebben overal al geslapen, dus dit moet ook wel lukken.

Na een gezellige avond met Canadezen, Australiers, Nieuw-Zeelanders en twee Nederlanders (waar we ons Yatzee weer even mee konden gebruiken) duiken we vroeg in de ochtend ons eenpersoonsmandje in. Zoals verwacht, ging dat prima, behalve dat we midden in de nacht allebei tegelijk draaiden en niet al te zacht onze hoofden stootten.

Dag 2 start al vroeg met een Vietnamees ontbijt en alweer een mooie boottocht door de mooie natuur van Halong Bay. Languit op een bank, met al onze kleren aan, hebben we ervan genoten. Na de lunch is het alweer tijd voor de terugreis naar Hanoi, met natuurlijk de bekende stop bij een Vietnamese 'factory'. Eenmaal in de stad, waar weer in hele delen de mensen in het donker zaten, is er nog net tijd voor een laatste maaltijd met Tobi, voordat we op weg moeten naar onze tweede vliegreis in twee dagen, dit keer richting Bangkok.

En zo zijn we weer terug bij het begin. Na onze laatste nacht in een vreemd bed zijn we eerst naar onze vriend Tommy gegaan om onze tas met spullen op te halen en hem te bedanken voor het bewaren hiervan. Eenmaal binnen herkent hij ons direct en haalt onze tas onder het bureau van zijn collega vandaan. Gelukkig maar dat die Thaise mannen niet zo groot zijn, want echt veel ruimte was er niet meer over onder zijn bureau. We voelen ons best schuldig dat hij vijf weken lang met z`n benen in z`n nek heeft gezeten door onze tas. We geven hem als dank een foto van ons op een vlot in Chang Mai en hij is zo blij dat hij het lijstje gelijk aan de muur hangt.
Daarna is het dan echt tijd voor onze favoriete bezigheid: shoppen! We hebben ons zolang ingehouden en eindelijk kan het! We zijn bij 1 van de grote shoppingcentra's geweest, het MBK Center en hebben veel souvenirs ingeslagen. Als we terugwillen naar ons hotel wil geen taxi ons meenemen. Dus uiteindelijk voor een veel te hoge prijs (3 euro) ingestapt en nog even doorgeshopt op de bekende Ko San Road, het backpackersgebied van Bangkok. Als we denken dat we het meeste hebben ingeslagen, gaan we genieten van onze allerlaatste Thaise maaltijd: Pad Thai en Sweet and Sour. Wat zullen we dat missen..

Zo meteen gaan we richting vliegveld, waar we morgenochtend om 9.00 uur aankomen en onze mannen, moeders, familie en vrienden weer in onze armen kunnen sluiten! Het is heel dubbel! We hebben weer heel veel zin om iedereen te zien, maar we sluiten iets af wat we waarschijnlijk nooit meer op deze manier zullen meemaken! We hebben zoveel gezien en gedaan en zoveel plezier gehad! Het was in 1 woord fantastisch!

We vonden het ook superleuk om deze website bij te houden en de vele lieve, leuke en grappige reacties te krijgen! Steeds weer een feestje om de website te bekijken! Daarom willen we jullie op deze manier alvast allemaal bedanken en we hopen jullie snel weer te zien!

Een dikke kus van Lein en Will

Marjolein en Willy-Janne in Thailand bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl